ქუჩის ანტისაბჭოთა წინააღმდეგობა საქართველოში (Anti-Soviet Street Resistance in Georgia)

XX საუკუნის ქართულ თხრობაში საბჭოთა ოკუპაცია, დაკარგული და შემდეგ აღდგენილი სახელმწიფოებრიობა – ცენტრალური მოვლენებია. ამ გარდამტეხ მომენტებს აერთიანებს ანტისაბჭოთა აჯანყებებისა და დემონსტრაციების ისტორია. თითოეული საპროტესტო მოძრაობა ერთმანეთისგან განსხვავდება მიზნით, მასშტაბით, მონაწილეთა წრით, ფორმებითა და შედეგებით, მაგრამ მათ შორის საერთო ნიშნებიც იკვეთება. სწორედ ამ მსგავსებათა და განსხვავებათა გააზრება აყალიბებს წიგნის მთავარ კვლევით საკითხს: არის თუ არა ეს საპროტესტო დემონსტრაციები ხანგრძლივი ისტორიის მქონე წარსულის გაგრძელება, თუ ისინი ცხოვრების ახალი ფურცლიდან დაწყების მცდელობებია? 
წიგნი 1921-1989 წლების ქრონოლოგიურ ჩარჩოში ოთხ ძირითად აჯანყებას განიხილავს. ქრონოლოგია აქ მხოლოდ მეთოდური ჩარჩოა. ეს მიდგომა საშუალებას იძლევა, მოვლენების ურთიერთშედარებით გამოიკვეთოს საერთო ნიშნები და განსხვავებები. ამგვარად, XX საუკუნის ქუჩის ანტოსაბჭოთა წინააღმდეგობა აერთიანებს ოთხ უმთავრეს ეპიზოდს, რათა მკითხველს შესთავაზოს ანალიზი იმისა, როგორ ყალიბდებოდა და იცვლებოდა უწყვეტ წარსულთან დამოკიდებულება – მასთან კავშირის გაწყვეტა თუ ცხოვრების ახალი ფურცლიდან დაწყების მცდელობები.

In the narrative of twentieth‑century Georgia, the Soviet occupation and the subsequent loss and restoration of state independence stand as defining historical ruptures. These turning points are closely interwoven with the history of anti‑Soviet uprisings and public demonstrations. Although each protest movement differed in its aims, scale, participants, forms, and outcomes, certain shared features also emerged. Understanding these similarities and divergences shapes the central research question of the book: are these protest episodes a continuation of a long‑standing historical trajectory, or do they represent attempts to inaugurate a new political and social beginning?
The book examines four major uprisings within the chronological frame of 1921–1989. Chronology here serves primarily as a methodological scaffold rather than a teleological claim. This comparative approach makes it possible to trace recurring patterns as well as significant breaks across different moments of resistance. In this way, the anti‑Soviet street mobilizations of the twentieth century are brought together to offer an analysis of how Georgia’s relationship with its past was continuously reshaped — from efforts to sever inherited legacies to attempts to imagine and enact new forms of collective life.